|
TRABAJO PREMIADO EN LA XXIII EDICIÓN
PRIMER PREMIO
ESTAMPAS E AFORISMOS
O mestre preguntáranos que queriamos
ser de maiores e un de nós levantou a man e dixo:
¡Emigrante!
Emigrante. Residente Ausente Presente.
Ausente Presente Residente. Presente Residente Ausente.
¡Emigrante!
Coidado coa morriña. Os que marchaban
sentían morriña, os que quedaban no muelle
ou na estación, máis morriña.
Non é o mesmo o tren de vida
que o tren da vida.
A maleta do inmigrante que chega de
África é a maleta do emigrante que marchou
a América.
O cimeterio máis grande de Galicia
é o inmenso camposanto de La Habana. ¿Ou
será o da Chacarita de Bós Aires? Hai
outro, máis pequeno, en Saint Jean de Terranova.
Nun partido de fútbol, un dianteiro
meteulle tres goles a un porteiro que tivo tres fallos.
Os dous emigraron xuntos, no mesmo barco.
Como se comprobou no reconto electoral,
non votaron os mortos, pero votou algún difunto
despistado.
Emigraron os máis novos, os máis
inquedos, os máis decididos.
Ficamos nós.
A paisaxe máis fermosa de Galicia
é a que está a ver un galego en Nova Zelanda.
Reforma do Estatuto de Autonomía.
Primeiro artigo: Galego pode selo calquera.
No Metro, en Londres: Falo mellor inglés
que os ingleses. Aprendeumo Black Beuty. ¿Quen
era Black Beuty? Era un cabalo moi listo que saía
na televisión.
No Metro, en París: A miña
nai é galega, o meu pai é checo, e eu
son francesa. Pero o que máis me gusta é
a Love Parade.
Cando se fixo home, foi na busca do
seu pai, á Arxentina. Non o chegara a coñecer.
Non se sabía nada del. Non escribía cartas.
Atopouno nun vello vagón de tren, nunha vía
cega da Pampa. Estaba afeitándose. Polo espello,
o pai viu como alguén se achegaba. O espello
estaba crebado en diagonal e dividía os dous
rostros. Sen falar, o fillo agardou ata que a navalla
barbeira raspou a derradeira illa de espuma no mapa
da cara. Logo díxolle soamente: “Vamos pra casa,
señor”.
Un periodista arxentino, nos anos trinta:
Os mellores tangos cántanse na Coruña.
Pé dunha fotografía de
traballadores na construcción do canal de Panamá:
Group of gallegos.
En Xenebra. Un home: Prefiro Galicia,
aínda que sexa vivindo nun cortello. A muller:
Pois eu aquí son feliz.
O mundo do revés: Traballar de
sol a sol na construcción en Canarias, vir de
vacacións á Terra e agradecer a beizón
da chuvia na cara curtida.
Os emigrantes máis sensibles
descobriron moi pronto cal era o mal que atoraba Galicia.
O primeiro que facían era recoller fondos para
construir escolas nos lugares de orixe.
As autoridades inauguran obras con fachendosas
placas nas que destaca o seu nome para pasar á
Historia. Pero a mellor placa da historia de Galicia
consérvase no edificio do Centro Galego de La
Habana. Reza así: “En honor de Antonio Abad Fernández,
Honrado obrero, Hijo de Galicia”.
En todas as vilas galegas hai un establecimento
que leva o nome de París. En París, pola
noite, a luz de neón dun bar: Le Galicien Fatigué.
En Hollywood, Rubia Barcia doblou a
Gary Cooper. Dise que non hai cine galego. Non é
certo. O noso cine foron as do far-west.
Titular de La Vanguardia, en Barcelona:
“Los gallegos dan de comer”. Ben.
Luis Menéndez cóntame
a apaixonante vida de Sofía Casanova. Pero a
que a min máis me emociona é a da súa
criada, Pepiña de Cecebre. Están enterradas
xuntas, en Polonia.
É incrible que aínda non
haxa un Museo da Emigración en Galicia. Pero
mellor sería aínda que xa non houbera
emigración.
Emígrase cando falla o pan, a
liberdade ou a esperanza. Por certo, ¿que se
sabe de Esperanza?
Manuel Rivas
Publicado en “La Voz de Galicia”
18 de noviembre de 2001
| 
volver a concursos